Çocuklarım yabancı birilerini görünce kucağımdan inmiyorlar

0

Kızlar ben kafayı yicem.Evime biri gelince yada biz bir yere gidince çocuklarım sinir krizi geçiriyor üstüme yapisiyorlar kucagimdan inmiyorlar ağlaya ağlaya kan ter içinde kalıyorlar. 14 aylıklar.Neyden kaynaklı olabilir.Yasayaniniz var mı

0 0
12 yanıt - paylaş
0

İlginiz azalıyor ister istemez benim oğlumda 4yasinda aynı bu şekilde sırf onu üzmemek için çok fazla biyere gidemiyorum malefes misafir de sık sık davet edemiyorum azıcık buyusunler de yapacak bir şey yok

0 0
paylaş
0

Korrkuyorlar. Bilmedikleri ortami ve insanlari yadirgiyorlar. Evdeki oyuncaklarini, hareket ozgurlugunu, yatagini belki bize sacma sapan gelen bir objeyi bile ariyor olabilirler. Dahasi evde siz tamamen onlara amadesiniz. Bir yere gidince sizi paylasmak zorunda kaliyorlar. Cocuklarin cogu boyledir.

0 0
paylaş
0

Aileden başka birilerini görmüyorlarsa öyle olmaları normal benim oğlumda öyleydi bi zamanlar. Görümcemin oğluda öyle bizi görünce ağlıyordu fena şekilde pandemiden dolayı fazla görüşülmedi. Görüşe görüşe daha iyi şimdi. Görüştükçe alışıcaklardır.

0 0
paylaş
0

Hiç canınızı sıkmayin geçici bir dönem gecicek diye düşünüp rahatlayın biraz süre btaniyin onlara

0

Çocuklarınızı bağımsızlaşmaları için mutlaka anaokuluna verin, imkanınız varsa özele yoksa devlete, 2 yaşını geçmiş çocukların zengin uyaran çevresine ihtiyaçları var, sosyalleşmeleri için park bahçeye gitmek yetmez, özgürleşmeleri ve anne ile bağımlılıklarının azalması için kendi akranlarıyla vakit geçirmeleri gerekiyor, başta elbette direneceklerdir ama geri adım atmadan kararlı olunursa çocuk alışıyor. Ben 2 yaşında 2 saatliğine götürüyordum kreşe, uzmana götürdüğümüzde önce yarım gün sonra tam güne geçin acil gerekirse ben kreşle konuşurum dedi, ve hemen dediklerini yaptık. Hem bülbül gibi şakımaya başladı hem sosyalleşti hem özgürleşti.. şimdi 3,5 yaşında ve herkesle çok kolay iletişim kuruyor, hatta hiç tanımadığı çocuklarla öyle iyi kaynaşıyor ki paylaşmayı da bu şekilde öğrendi. Parkta tanıştığı arkadaşlarını eve oyun odasında oyuncaklarıyla oynamaya davet ediyor. Okulu sadece eğitim kurumu olarak görmeyin, okul onlar için dış dünyaya güvenle adapte olmaya başladıkları yerdir

0 0
paylaş
0

Aynısı kendi kızımda yaşadım evine gelenide gittiğim yerde de aynısı yapıyordu sinirden ağlıyordum artık hiç biride yabancı değil amca hala teyze oma opa vs 2 yaşına gelmeden geçti bu sürecimiz çok şükür

0 0
paylaş
0

Bnm kizim da pandemi bebeği,kimseyi gormedi bizden başka ve aynı sizin gibiydik,geçen yaz hep dışarı çıkardım,parka götürdüm,şu an 27 aylık ,yedi kralla barışık maşallah,çok rahatız şükür

0

Aynı ben... İki oğlumda aynı. Büyüğü düzeldi gerçi küçükken asla biryere gidemezdim kimsede bize gelmezdi şimdi düzeldi ama. Küçük başladı aynı şeyleri yapmaya biryere gidelim yapışır elime etegime biri bize gelince de aynını yapiyo büyüdükçe düzeliyolar ama sabir

0

Benim oglumda böyle ustumde kimseyle konusturmuo telefonda konusturmuo biri gelince sohbet etmek yok sürekli ona bakmami istiyor kucak istiyor kriz geçiresim gelio

0

Sık sık kalabalığa girmeye devam edin alışıp sosyallesiyor cocuklar zamanla duzeldigini göreceksiniz kendinizi eve kapattıkca duzelmez

0

Çocugunuz klabalık istemiyor olabilir benim kızımda öyleydi bende ilk anlamadım sonra nabzına göre davrandım o nerde nasıl mutluysa bende öyle yaptm

0

Yakın arkadaşımın çocuklarıda öyleydi sanki yapışık üçlü. Anneyi kaybetme korkusu vardı özellikle büyüğünden o dönem anne genç yakınını kaybetmişti çocuğunu ara ara baba annede bırakmıştı ćocuklar etkilenmişti. Bu durum uzun süre sürdü.

0 0
paylaş

Anne ya da anne adayıysan