Çocuklardan sonra monotonlaşan hayat

0

Iyi aksamlar aktif anneler
Uzun suredir cok monoton bir evliligim var. Esimi seviyorum cok iyi niyetli cok duzgun bir insan beni de cok sevdigini biliyorum. Cocuklarinda ihtiyaclariyla ilgilenir yedirme , uyutma , alt degistirme v.s vs.
Cok buyuk yardimi var bana elim kolum diyebilriim. Ve sonsuz guvenirim.
Gel gelelim bu monotonluk beni nefes alamama noktasina getirdi. Cok bunaldigimi hissediyorum daraliyorum nefes alamiyorum.
Hafta ici surekli evdeyim markete bile cikmiyorum. 6 yas ve 1.5 yas oglum var.. annem yakinimda ve yasi 46 ama zerre destegi yok bir damla yardimi olmaz gelmez gitmez. Kus veya kirgin degiliz yapisi oyle. Kendine dönük kendini dusunen bir insan, elini tasin altina koymayi hic istemez fedakarlik yonu de cok zayiftir.
Bugun cok bunaldigimi hissettim 2 gundur ayni pijamayla evde gezindigimi farkettim.. 28 yasindayim esim 34 yasinda... ve hic ani biriktirmedigimizi farkettim.. hafta icim hep ayni cocuklarla zaten ve hafta sonum da hep ayni hic biryere cikmiyoruz gezmiyoruz.. esim isten eve geliyor 10 dakika sonra cocuklarin yaramazligindan dolayi surati dusuyor. Bende hep diyorum ki ben sabahtan beri bu tempodayim suratini neden asiyorsun benim de enerjimi yok ediyorsun. Bugun dedim ki esime herkes biryerlerde ne guzel geziyorlar bana ne dese begenirsiniz ' sende bakma insanlarin durumuna gormezsin ' dedi.. daha sonra cok bunaldim cok sıkıldım hic disari cikmadik farkinda misin dedim. Sanki ben yokken cikiyormusun dedi ? Bende dedimki evet sen yokken cikamiyorum ve haftasonu olsun diye dort gozle bekliyorum.. yani utanmadan ben yokken cok mu cikiyorsun zaten demesi beni cildirtti..
Iyi bir annem olsa arada bir gelse keske ben cocuklara 1 -2 saat bakayim hadi siz gidin kari koca bir kahve icin dese belki bize o bile yetecekti...
Cok bunalmisligin psikolojisiyle esime dedim ki 1 hafta evden uzaklasir misin
Cok bunaldim gitmeni istiyorum dedim. Eger gitmez ise de iki cocuklu bu kış gununde kendimin gidecegini soyledim. Oyle olunca biraz kiyafetini toparladi ve gidecek..
Cok bunaldim 28 yasindayim ve 50 senemi daha boyle sıkıcı monoton enerjisiz gecirmek istemiyorum ama ailemden yana ise hic sansim yok cok ilgisiz alakasiz kendilerine dönük insanlar.
Lisans mezunuyum ayagimin ustunde durabilirim calisirim ama bilmiyorum yaa kendimi kotu hissediyorum.. esim gitsin istiyorum ama gitmesinde istiyorumm..

0 0
14 yanıt - paylaş
0

beklentileriniz birikmiş birikmiş birikmiş Volkan olmasada yıldırım gibi düşmüş durup dururken. Neden bunca şeyi üzerinizde pijama değil de güzel bir elbise varken, gözlerinizde sadece anne olmanın mucizevi gücüyle gülümserken, evlendiğiniz adamın da içinde biriktirebileceği volkanı olabileceğini düşünerekten söylemediniz ki? Sadece beklentilerle zamanınızı heba ediyorsunuz ve bu acı size manasız da haz veriyor gibi geldi bana.
İki çocuğum var aynı yaşlarda bazen dibe vuruyorum, ağlıyorum eşime şikayetlenerek değil yardım isteyerek anlatıyorum.
Ama bir şey söyleyeyim mi çözümü eşim bilmiyor hiç bir zaman sadece beni duyması hoşuma gidiyor. Erkekler beceremez ki zaten. İmkanı yok ki kadını çözecek bir adam yaratılsın şu hayatta.
Anneniz; bakmak zorunda değil artık bel bağlamayın, ona siz gidin, siz ona yardımcı olun dinleyin onun derdi yok mu sanıyorsunuz?
Ne yaparsanız yapın ama dürüstçe düşünüp dürüstçe davranın, empatiyi tatlı dili elden bırakmayın. Yüz göz olunca kırılınca kalp onarılmıyor. Burada sizin şu dertlendiğiniz büyüüüük sorunlara imrenen kaç kadın vardır bir düşünün...
Sizi incitmek ( kesinlikle ) istemedim , umarım anlaşılır ifade edebildim kendimi.
Arayın eşinizi flört edin özür dileyin ve naif tatlı, buğulu gözlerle anlatın sokulun koynuna , yazık etmeyin kırmayın birbirinizi. Bazen sizin bildiğinizi başkası bilmeyebilir öğrenmesi için yaşaması gerekir. Yaşatın ona.

0 0
paylaş
0

Ailemden farklı bir şehirde 2 çocukla 8 yıldır yaşamaya çalışan biri olarak bildiriyorum .
2 yıl öncesine kadar bende depresyonda olduğumu düşünürdum çok mutsuzum gibi gelirdi halbuki sorun bendeymis. Sonra bir silkelendim ve ufak tefek kararlar alıp uygulamaya geçtim .
Tek bir yakınım yok kendime çevre edindim.
Eşim yokken 2 sokak bile olsa yürümeye çıkıyoruz çocuklarımla .( Küçük oğlum ağlama krizleri geçirir bu arada bebek arabsinda ama olsun)
Eşim varkende illaki bı yarım saat yürümeye çıkarız (benim zorumla olur başta sonra onada iyi gelir)
Ciceklerim var onlar ile ilgileniyorum terapi gibi gelir.
Haftasonu da bazen eşime cocuklari bırakıp markete gidilecekse yada sıradan bir alışveriş kendim giderim gelirim (çocuklar olmadan gitmek ayrı bir enerji veriyor)
Eşinizi evden uzaklaştırmak kısa vadede iyi gelecek gibi görünse de yanlış karar bana sorarsanız. Eşinizi uzaklaştırmak yerine kendinize vakit ayırmaya çalışın kısa minik anlar bile çok şey fark ettiriyor .

0

Ahh çok üzüldüm, sizin için bir çarem yok ama aile terapistine mi gitseniz? Veya oturup ikiniz de aynı ciddiyet ve kararlılıkla bir anlaşma mı yapsanız? Böyle diyeceğim ama huylu huyundan da vazgeçmiyor ki.. Kocaman kalpten sarılıyorum 🥺

0 0
paylaş
0

Sıkılmanızı anlıyorum haklısınız ama annenizden ricada bulunun çocuklara baksın siz de eşinize zaman ayırın, evden git demeniz bu sorunların hiçbirine çare olmayacak. Yani demek istediğim iş yine size düşüyor, planı programı ayarlayın eşiniz de size uyacaktır.

0

Ya bir de ben bunu anlamıyorum lafım eşinize değil asla. Bu erkekler karılarına karşı böyle duygusuz oluyor da eşlerini aldattıkları zaman neden o sevgiliye karşı çok aşk dolu heyecan dolu oluyorlar. Bu şerefsizlik değil mi!

0 0
paylaş
0

Siz kendiniz için bişeyler yapın yani çocukları alıp siz çıkın.Benim de 4 ve 2 yaşında iki çocuğum var baktık bunalıyoruz ellerini tutup bi markete gidiyoruz iki üç sevecekleri bişey alıyorum ve sohbet ede ede eve dönüyoruz.Evimiz site içinde bahçede bisiklet sürüp koştururlarken bende biraz nefes alıyorım.Bir de eşim de yoğun çalışan biri ama bir sabah artık her günün bir saati benim dedim.Eve gelince yemeklerini hazırlayıp yürüyüşe çıkıyorum bu sayede zayıfladım da çünkü stresten sıkıntıdan yemek yiyip tonton anne olmuştum.Ağlamayana bebe yok çocuklar iki kişinin sadece kadına ait değil siz kendinize değer verin..

0 0
paylaş
0

Isten gelir gelmez siz yurumeye cikin veya yakin dostlariniz varsa onlarla toplanin. Esinizle cocuklari uyutunca bir masa kurun . Birbirinizle kalamadiginiz icin boyle oluyor. Ikiniz 10 gunde bir basbasa vakit gecirseniz boyle hissetmezsiniz. Annenize teklif ettiniz mi hic peki ? Cocuklari uyutun eve gelip baksin onlar uyurken ?. Benimde 2 begim var kucukler aralari 22 ay. Ben gunduz her gun mutlu olacagimiz birsey mutlaka yapiyorum. Aksam esim gelince yurumeye gidiyorum bazen surat yapiyor ama kimin umrunda . Haftasonuda pazar gunu gidiyoruz bir yere. Bende sizinle ayni fikirdeyim. Paylasim oldukca insanlar birbirlerine yakinlasiyor

0 0
paylaş
0

Hiç birimiz eşlerimizle sürekli gezemiyoruz benim eşimin işinden dolayı pazarı bile yok ama ben fel gecir oğlumla arkadaslarla gezerim geziyorum önce kendınıze deger verin 2 gün aynı eşofmanla gezmeyın ki çok güzelsiniz ❤️ giyinin süslenin alın cocukları yürüyün

0 0
paylaş
0

çok genç yaşta evlilik ve çocuk sorumluluğuna girmişsiniz, bunalmanız çok normal, eşiniz flört döneminde nasıldı, o çok önemli, hep mi böyleydi, yoksa çocuk iş derken o da mi bir hengamenin içine girdi? Yaşınız çok genç, hemen hepimiz zaman zaman bu psikolojilere girdik, ikiz oğullarım 7,5 yaşına girdi, artık nispeten rahatım, eşinizi evden yollamayın naçizane önerim, gerekirse çift terapisi alın, elbette isteklerinizde haklısınız ama inanın, bir erkeğin duruşu, evine, çocuklarına sahip çıkması çok daha hayati önem taşıyor, çocuklarınızı da alıp gidin bir yemek yiyin, bir kahve için, boşanmak en kolayı, sonradan pişman olmamak için, daha Salim kafayla düşünmenizi öneririm

0 0
paylaş
0

ben de tam da bugunlerde ayni seyden yakınıyorum.3.5 yasinda bir kizim var benimde.nerdeyse hic evden cikmiyorum.ilk evlendigimizde kesinlikle boyle degildi.simdi ilgisiz sevgisiz bana karsi.inan bende napicagimi bilmiyorum..

0

Sorununuz kendinizle. Ve hatta geçmişe dönük hesaplarla. Kendimden biliyorum. Okuyunca.. Evet. Beklentimiz farklı oluyor böyle sıkışmış anlarımız da ama sanki özellikle en sevdiğimizden çıkarıyoruz acıyı.

0

Aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık gibi bişey ama yaşın çok genç 5 yıl sonra sen 33 çocukların 10 ve 6 düşünsene şahane yılların geliyor yoldaaaaa ikisi de okullu büyümüş kocasız herşeyi yapabilmen mümkün ki gerçekten çok kısa bir zaman dilimin varrrrr💜💜

0 0
paylaş
0

Çok üzüldüm dolmuş ve tamirlik.ama bende eda gibi yazacaktım.o evden eşini yollamayın.gitmesine izin vermeyin.erkekler alışırsa bu gitmelere devamıza gelir.siz üzgünsünüz.konusun.ama ayaklarım üzerinde dururum demeyin.inanin ne kadar çalışanda eşinin basında olması çok farklı.az kalmış.az destek isteyin eşinizden.bu günlerde geçecek.su an bende antidepresan verildi.bakarsan dışardan bişey yok.ama birikmislikler ve sürekli hassas davranmak insanı uzuyor

0 0
paylaş
0

Sorununuz esinizle mi?once sakince bunu dusunun,yoksa su pandemi doneminde surekli evde olmaktan mi sıkildiniz?benim de hic enerjim yok surekli evde oldugum icin☹️arada esime sariyorum ama sorunum onunla degil,tamamen kendi icimde.cunku cok sıkıldim artik😕

0 0
paylaş

Anne ya da anne adayıysan