Çocuğuma istemeden öfkeleniyorum

0

Mrb arkadaşlar kizim 2.5 yaşında. Bazen çok sinirlendiriyor beni. Bende istemeden sesimi yükseltiyorum bağırıyorum ona. Sonradan vicdan azabı çekiyorum çok pişman oluyorum ama her seferinde yine aynı şeyler oluyor.
7.5 aylik kardesi var. Çok uykusuz yorgun olduğumdan öfkemi kontrol edemiyorum.. Eminim aranızda anneligimi sorgulayanlar bile olacaktır. Ki bende sorguluyorum sanırım beceremiyorum anneligi😞 sorum şu bu bağırmalarim cocugumda ne gibi travmalara sebep olur? Tşk ederim

0 0
10 yanıt - paylaş
0

Elbet insanız, yorgunken duyguları kontrol etmek daha zor olur. İnsan kendi çocuğunu üzmek, kötülük yapmak istemez tabi ki, kimsenin yargilayabilecegi bir durumda olduğunuzu sanmıyorum. Kendi adınıza yardım almanız, üzerinizdeki sorumluluğu paylaşmanız ve dinlenme sürenizi artırmanız çok fark yaratacaktır. Sorunuza gelince, çocuklarımız bizi modeller. Hayatta karşısına çıkacak seylerle nasıl mücadele edeceğini bizlerden öğrenir. Siz de bugünkü davranış şeklinizi annenizden öğrendiniz. Siz ona bağırınca, o da duygu kontrolünü bağırarak yapmayı öğrenir. Çok yakında o da size bağırmaya başlayacak. Sonrasında okul arkadaşlarına, öğretmenlerine bağıracak, kısacası bir şekilde istediğinin olmadığı her durumda bağırarak çözüm bulmaya çalışacak. Hadi bunlar neyse de, bunun daha ergenligi var. Ergenlikte bu bağırma ve ofkelenme davranışı evden kacmalara, size ve arkadaşlarına vurmaya, kendine zarar vermeye dönüşebilir. Naçizane tavsiyem, instagramda pek çok çocuk gelisimiyle ilgili bilgiler veren hesaplar var, onları takip ederek kendi davranış kalibinizi değiştirebilirsiniz.

0 0
paylaş
0

2 çocuklu yaşama geçince bir süre insan adapte olamıyor. Her konuda yetersiz ve beceriksiz hissetmeye başlıyor. Hem eve hem yemeğe hem çocuklara ekstra ekstra bir sürü işe yetişmeye çalışmak birde uykusuz geceler gelince imkansız olmaya başlıyor. Öfke kontrolü elden gidince ilk çocuklara bağırıp çağırmaya başlıyor insan. Başlarda arkadaşlarıma ben beceremiyorum diyordum. Sonra konuştukça baktım ki kimse tam beceremiyor. Benim tavsiyem kendinize yüklenmeyi bırakın. Ev işlerinde sadece zaruri olanların yapın. Yemek ve çamaşır gibi. Ev derli toplu olsun, tertemiz olsun diye çabalamayı bırakın. Bedenen dinlendikçe sakinleşeceksiniz. Mükemmel olmak imkansız, ama sakin olmanın imkanları var. Zamanla çocuğunuzda ve kendinizde düzeltemeyeceğiniz yaralar açabilirsiniz ama diğer her şey zamanla düzelir. Kendinize de çocuklarınıza da bunu yapmayın. Ayrıca kimsenin anneliğini sorgula ak kimsenin haddi değil. Kocaman kucaklıyorum sizi..

0 0
paylaş
0

Güvenli bağlanmanızı zedelersiniz ve de daha sonra başka sorunlar olur böyle devam ettikçe size daha çok sorun çıkarır abiyane tabiri yapışmaya çalışır Aslında o daha fazla ilgi sevgi istediği içindir. Bu bağı asla zedelemeyin Hem onun hem kendiniz için.
Aslında bu sizin içinizdeki çocukla ilgili geçmişte sizi incittikleri için. Yoksa neler neler yaşasanız bile bunu çocuğa yansıtmazsınız.
Bunu bulun içinizdeki çocukla konuşun veeee en önemlisi kızınızla oynarsanız Her şey bambaşka olacak oyun oyun oyun

0

Böyle hatalı bir tutum içinde olduğunuzda 15 dakika içinde hemen ondan özür dileyin hiçbir sebep göstermeden sen şöyle yapmasaydın yapmazdım vs demeden. Başka şeye canım sıkıldı yaptığım çok hatalı biliyorum Seni çok seviyorum deyip ona sarılın.
Günde yarım saat bile olsa gözlerinin içine bakarak oyun oynayın. Ev işlerine onu katın bebek bezi vs ondan isteyin vs vs

0 0
paylaş
0

Oğlum 2.5 yaşında ve aşırıı inat bi çocuk üzerine birde 3 yaş sendromu çok zorluyor istediği şeyleri yapsam yada ona izin versem bile sürekli yeni bişey buluyor bende sinirlerime hakim olamıyorum pişman olsam bile ses yüksliyor. Demem o ki yalnız değilsiniz ama kızsam sesim yükselse oda sakinleyince hemen özür dilerim, sarılırım, sevdiğimi söylerim... Bizden öğreniyolar oda bana bağırıyor bazen ama sonrasındada gelip özür diliyor. Kendimi düzeltmek için çaba sarfediyorum umarım başarabilirim.

0

İki bebeğiniz de çok küçük, ama bağırsanız da anlayacak yaşta değil. O sebeple bir şey oldugu zaman ortamdan ayrılın nefeslenin geri dönün. Ev işlerini her gün yapmayın. Yemek için eğer eşiniz destek olabiliyorsa toplu yemekler yapın ( misal kış geldi gelecek bir kaç kavanoz alın ve temiz kapak) domates , tarhana, mercimek, ezogelin gibi corbalarınızı yapıp kaynarken kavanozlayıp kapatın soguyunca buzdolabına kaldırın her gün corba yapmakla ugrasmazsınız. salata malzemelerinizi havuc bolca rendeleyin yine vakumlu kaplarda 1 hafta durabiliyor sossuz. büyük bebeğiniz ile sadece anne günleri( saatleri 4 saat sadece sizinle geçireceği bir zaman yaratmaya calısın süreler sonra uzar) mutlaka duygu aynalamalarını uygulayın, onu sürece istediği müddetçe katın.

0 0
paylaş
0

anneliğiniz kesinlikle sorgulanamaz.. her anne yavruları için en iyisi olsun ister. bence bu konuda kendinizi hırpalamayın. hepimiz insanız, tahammülümüz azalıyor bazen. tutarlı davranmaya çalışın. bugün kızdığınız şeye yarın izin vermeyin. bunun çok faydası olacaktır. 2 yaş 3 yaş sendromları var. bunu sürekli kendinize hatırlatın. sizde çocukken neler yaptığınızı düşünün. çok sinirli olduğunuzda o ortamdan uzaklaşın. sakinleşip öyle çocuğunuzla konuşun. ağlıyorsa ağlaması bitene kadar sarılıp hem kendinizi hem de çocuğunuzu sakinleştirebilirsiniz. sonra neye kızdığınızı sakince anlatın. artık dinleyebilir sizi, kısmen anlayabilir. uzman değilim ama ben böyle yapıyorum, çok faydasını gördüm. bir de kendinize uygun konuyla ilgili bir kaç kitap alın. ben kitaplardan da çok fayda görmüştüm. instagramdan dilek cesur u da takip edebilirsiniz, kitapları ruha iyi geliyor. kitabının bir yerinde, komşunuz size emanet çocuğunu bıraksa ona nasıl davranırsınız? çocuklarımızda bize emanet diyordu. o bölüm bana oldukça iyi gelmişti. ayrıca sağlığınıza uyku ve beslenmenize daha dikkat etmeye çalışın. vitamin desteği de alabilirsiniz. kendinizi eve hapsetmeyin, yürüyüşlere çıkın. kolaylıklar dilerim..

0

Üst üste iki gebelik yasamissiniz. Kesinlikle desteğe ihtiyacınız var. Nefes alabileceginiz bir zaman dilimi sadece size ait olan. Bunun dışında bizler kendi anne baba tutumlarimizin dışında bir çocuk yetiştirme derdindeyiz ama bunda çok zorlaniyoruz çünkü bilmiyoruz. Bize hep bağırdılar susturdular. Doğal olarak da şimdi ofkelendigimizde bunu çocuğumuza göstermek istedigimiz şekilde değil bildiğimiz yaşadığımız şekilde gösteriyoruz. Bununla yüzleşmek bunun farkında olmak tekrar yapmamaya söz vererek çocuktan özür dilemek. Bunun onunla ilgisi olmadığını anlatmak gerekiyor. Durumun devam etmesi çocuğunuzla aranıza görünmez duvarlar örebilir ileride onun ebeveynligini de olumsuz etkileyebilir. İşimiz zor. Kolay gelsin hepimize

0

Bu kadar haksızlık yapmayın kendinize bunları düşünüyorsanız bile çok iyi bir annesiniz. Çocukları bir yakınınıza bırakabiliyorsanız bir kaç gün bir kaç saat ikisinden de uzakta krndinize vakit ayırın 🥰 kendi pedagogumuzun bana tavsiyesidir 😊 henüz yapamadım ama bir gün yapıcam 🙏

0

Toplumumuzun genel sorunu...birlikte buyurler diyerek, korunmayi tam olarak umursamayarak pespese cocuk yapip yetemiyorum bunaliyorm diye dertlenmek.... İki cocuga da anneye de yazik. Yardimciniz, destek alacak maddi imkaniniz yoksa bunu kendinize ailenize cocugunuza yapmayin bir cocukta durun en azindan....

Anne ya da anne adayıysan