Çıldırmaya başladım artık dayanamıyorum

0

15 yaşındayım durumu yaklaşık 12 yaşımdan beridir çok gördüm yaşıyorum artık dayanamıyorum. yaşıma göre bir izah analiz yapmayın bu beni çok rencide edecek. geçmişimden bu yana asosyal biriyim yaş çevremin bana karşı saf düşüncelerini gördükçe ne hal olduklarını daha iyi anlıyorum.
felsefi düşünce fikirler soruları dünyaya bakış açıları saf geliyorki bu ortamdan kaynaklı değil. Ne kadar akıllı zeki olsada aynı durumu yaşıyorum.
Şimdi görünce kendimi parçaladığım şu görüşler var 'Öyle bir şey yok yaşıtların senin en büyük arkadaşındır kimse yaşından olgun olamaz!' Gibi 2pt2al beyinlr inşallah yoktur.
Lisedeyim gayette rahat anlaşıyor onların seviyesinde konuşuyor mizahlarını esprilerini rahatça anlıyorum konuşuyorum tartışıyoruz.
bunları anlatıyorum çünki aynı şeyleri düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum çıldırmaya başladım.
Sosyal fobimden, bunları söylemek çok utanç verici bir durum oluyor benim için. İçimde saklayıncada düşünmeden duramıyordum. Bunuda sadece sanal alemde söyleyebiliyorum.
Tabi tek bu nedenle kalsaydım. Yalnız olduğum süreçte içimde değişen ve beni bırakmayan birtakım düşünceleri durdurmakta elimde değil. sosyal ortama alışamadığım için hep uzaktan izledim. uzaktan analiz ettim insanları. Bir empatizanlık belirtisi gibi (:
Konuşmak istiyorum ama insanlar tanıdığım yakın çevre ortam okadar yüzeysel konular hakkında konuştuğu için hiç yaklaşmayı tercih etmedim derin öz ve anlamlı bir insanıda bulamadım
Felsefe ve psikoloji ilmini gerçekten severek okuyup düşünen biriyim.
Ama bi yandan dezavantajları varki. Beni geceleri uyutmayan, dinletmeyen zifiri karanlık...
Tabi bu sorunlarda sosyalleşmek vb. sorunlardan ortaya çıktı.
Bu durum aile içinde başka bir hal alıyor. 'insanın 3 yüzü vardır, çevreye gösterdiği, kendine gösterdiği, aileye gösterdiği. Aileme karşı birşey demiyorum. Onları mutlu etmeye çalışıyorum. Zamanında psikologa gitmiştik. İlaç almıştım. Ama ilaçlar düşüncelerimi az biraz dindirmişti. yine aynı olsamda sosyal çevreden çok aile en önemlisidir. onların bu dediklerine asla ayak basamam buda aptal bir ergenin isyanı olurdu.
konuşma bozukluğu algısal sorunlar vesvese vb. oluşmaya başladı bi hissiyatına kapıldım olmamış olayları olmuş gibi ağlıyor gülüyorum. Bİr ortam aşk meşk olmasına gerek yok aklımda o anı hissederek yaşayarak tatmin oluyorum.
Ufaklığımda yaşanan travmatik olaylar aklımda çıkmadığı müddetçe Kendimi dışarıya açamam dikkat çekmeye çalışmıyorum yada farklı bir yaşam tarzına tahammül edemezdim. fobim dolayısı ile bunları söylemek bir okadar utanç verici.
Durumun bu kadar ilerleyeceğini hiç düşünmemiştim.

  isimsiz -   Anlatmazsam Çatlarım
0 0
1 yanıt - paylaş
+1

Keşke yardım alsanız daha mantıklı düşünmenizi sağlar diye düşünüyorum
Algıda sıkıntı yok ama size yol gösterilmesi lazım diye düşünüyorum

1 yorum

Anne ya da anne adayıysan