Benim çalışmam çocuğumu kötü etkiler mi

0

bana yardım akıl destek lazım. Yarin ise başlıyorum. Oglum 4 ay sonra 3 yaşına girecek. Ben iki göz iki çesmeyin. Haftada 1 gün iznim olacak. Bir şekilde tekrar mesleğime geri dönmek istesem de annelik duygu çok çok ağır basıyor. Oğluma anane dede bakacak. Ama beni çok özler mi bana küser mi travma yaşar mi? Birlikte gecirecegimiz vakit sadece haftada 1 gün. Hala acaba başlamasam mi diye düşünüyorum. Ama esimle aram iyi değil ayaklarimin üzerinde durmak zorundayım.Anlatsam roman olur gibiyim. Çalışan ve bırakmadığı için çalışamayan anneler ne olur bir akıl bir destek verin bana. Çıkamıyorum isin içinden.

0 0
14 yanıt - paylaş
0

İki kızım var şu an 2 ve 4 yaşlarında ve ben çalıyorum. Birini 9 aylıkken birini 5 aylıkken bakıcıya bırakıp çalıştım. Çalışma saatlerim yoğun değildi. Sizin çalışma saatlerinizi bilmiyorum ama boş bir gün gibdüşünmeyin. Akşam eve gelince zaman geçirirsiniz. Hem aileniz bakacakmış onlarla zaman geçirmek çocuğunuz için iyi olabilir. Kendinize ve çocuğunuza güvenin 🙂

0

Benim oğlum 3 ay 10 günlükken doğum iznim bitti şu an 25 aylık annem bakıyor. Benim de sizin gibi haftada 1 gün iznim var,pazar günü dahil işteyim. sadece haftaiçi 1 gün evdeyim ve sabah 9 akşam 7 çalışıyorum. Malesef babasıyla beni yan yana bile göremiyor oğlum. Ancak eve gittiğimde oğlum uyuyana kadarki süreyi mümkün oldugu kadar verimli geçirmeye çalışıyorum. Boğuşuyoruz oyuncaklariyla oynuyoruz bazen hic birsey yapmadan sarilip oturuyoruz. Bazen hala anneannesine bırakırken arkamdan ağlıyor ama alışıyorlar üstelik ben daha anne kokusuna en muhtaç olduğu dönemde bıraktım mecburen. Malesef bu devirde tek kişinin çalışması yetmiyor. Yetse bile bir kadın her zaman tek başına ayakta durabilmeli..

0 0
paylaş
0

Merhaba,polyannacılık oynamaya gerek yok, tabii ki siz çalışmayıp çocuğunuza ana okulu yaşına kadar en azından kendiniz baksanız daha iyi hem çocuk hem kendiniz için fakat ; çalışmanız gerekiyorsa , hayat size bunu sunduysa da yapacak bir şey yok. Güçlü olun, siz güçlü olunca çocugunuz da güçlü olur. Gün içerisinde görüntülü konuşursunuz, anneannesi iyi bakar güvenilir ellerde sonuçta. Ben de kızım 3 yaşındayken başlayacağım işe , şuan düşünmek dahi istemiyorum 😞 ve bırakacak bir yakınım yok, ama işimi bırakmak da istemiyorum , 😞 , bu durum herkesin başında. Yarım gün kreşe de verebilirsiniz.

0 0
paylaş
0

yaşamadan bilemezsiniz başlayın hersey yoluna düzenine girecektir 🙏Bu arada binlerce calısan anne var yorumlara bakıyorum da inanın okuyunca üzülecekler sanırsın çalısan anneler evlatlarını cöpe atıyor hem sizin en büyük şansınız anane dedesinde olacak 😊ayrıca bir baslayom bakalım Allah bir orta yol cıkıs yolu vermiştir size ama ne olursa olsun siz kendinizi daha iyi biliyorsunuz sadece yazdıklarınıza istinaden yorum yapıyorum eger ayaklarınızın üstünde durmanız gerektiğini görüyorsanız yapın yaşınız gecmeden baslayın Türkiye de cok sacma bir sistem var cocuklarınızın kendimiz büyütecek zaman bırakmıyorlar 30yasından sonra iş imkanı cok kısıtlı neyse size hayatınızda güzellikler doğru karalar diliyorum hoscakalın

0 0
paylaş
0

Ben de çocuklarımı büyüyene kadar çalişmamayi tercih ettim..Eşimle birlikte konuştuk karar verdik ..En büyük kazancimiz evlatlarımızı güzel yetiştirmek dedik ve ben evde kalıp onlara bakıp büyüttüm. Çalışmayı ancak kızım liseye başlayıp oğlum ortaokul son sınıfa geldiğinde düşünmeye başladım çünkü artık bana ihtiyaçları kalmamıştı yoğun şekilde...Ama simdi dönüp bakıyorum keşke diyorum çalışsaymışım...Cok şükür büyüdüler masraflar da aynı orantıda büyüdü tabi...Ama diğer yandan elimde bir mesleğim yok benim..Sizin e güzel ki mesleğiniz varmış...Ve en önemlisi anneanne ve dede bakacakmış. Bu sizin hanenize onlarca artı puan inanın...Cok iyi bakarlar aklınız kalmaz..Ben de şu anda evimde bir bebek bakıyorum. Kuzucigu 4 aylıktı aldım şu an 27 aylık oldu...Kendi evlâdım olsa ancak bu kadar icime koyasım gelir...O da bize ayni eşime oğluma kızıma hepsine deyim yerinde ise hasta...O da bor dönemden geçti annesinin arkasından ağlıyor gelmek istemiyordu..Ama anne gider gitmez hemen ortama adapte oluyordu. Annesinin içi içini yiyordu çok üzülüyorduk ikimiz de..Ben hem annesi için üzülüyor hem de kendimi suçlu hissediyordum sanki eziyet edermisim gibi.Ama maşallah şimdi alıştı...Arabadan inerken teyzoş geldim diye bağırarak geliyor. Kitap okuyor lego oynuyoruz birlikte...Oğlumla oynuyor parka da götürüyorum kapının önünde de oynatıyorum. Şimdi bunları niye anlattım.. Ben sadece bir bakiciyum... Ve bunları yapıyor hissediyorum...Düşünün ki anneanne nadil bakacak.Size nacizane tavsiyem şudur. Çocuğunuzun karşısında asla böyle yapmayın inanın hissedecektir. Ve bu ancak işleri zorlaştırır. Dik durun kararlı olun ona gerekli açıklamayı yapın ve asla gidersem yaparsam gibi cümleler kurmayın.. Gideceğim yapacağım ama akşama geleceğim gibi...Bir de annenize ve babanıza kurallarınız konusundaki hassasiyetimizi anlatın.. Çünkü mutlaka kural delmeye çalışacaklar ekip olarak 😃.Ve onlar için gündüz yapılacak etkinlikleri yine siz hazırlayıp yonetin.. Resim yapmaktır çizgi sinema saatidir.. Park kitap okuma saati veya kutu oyunları yada lego gibi artık her neyse siz duzenleyin...Eve döndüğünüzde onunla kaliteli zaman geçirmeye çalışın...Sofrayi birlikte kurmak bile bir zaman paylaşımıdır. Tatil günlerini de tamamıyla evladinizla geçirebilmek için evinize hafta da bor yardımcı alabilirsiniz işler birikmez en azından .Ufak tefek işleri de o uyudukça yapabilirsiniz...Allah kolaylık versin m

0

Benim oğlum 3.5 yasinda dogdugundan beri ilk kez bugun ananeye kalmaya gitti hic ayrilmamistik gittiginden beri agliyorum o hayatindan cok memnun ama ben cok mutsuzum sizi cok iyi anliyorum ama sanirim biz biraz fazla duyusal bakiyoruz artik buyuduler ve bizden ayri bir birey olduklarini kabul etmemiz gerek sanirim biz olmadan da gun icerisinde vakit gecirebilirler sizin calisip para kazanmak zorunda oldugunuzu da karsiniza alip anlatin anlayacaktir birlikte oldugunuz zamanlarda kaliteli vakit gecirirseniz eger aranizda soru olmaz diye dusuniyorum kotu yorumlari bence hic kafaniza takmayin uzulmeniz cok dogal cunku anneyiz

0

Hangi yaşta birine veya bir yere krese vs bırakırsanız bırakın tabiki size tavır yaoacak. Cunku sizi cok özleyecek. Ilk zamanlar zor gecer ama sonra alısır merak etmeyin. Sonucta siz de onun icin calısmak zorundasıniz

0

Kesinlikle başlayın bende sizin gibi sallantılı bı evrede işime başladım ikizlerim 1,5 yaşındaydı annem ve babam baktı daha sonra evliliğim bitti ve ben ayakları üstünde duran bi anneydim artık. Çocuklar en başları tedirgin olup kapıdan cikarmazlardi ama zamanla her akşam eve geldiğimin mantığına erince daha rahat günler bizim oldu. Korkma bebeğin seni bir senede gorseme senden asla uzaklasmaz küsmez sen bı annesin ötesi yok . Çalışan anne olmak senide onuda daha güçlü yapacak emin ol . Hayat sana gonlundekinin en hayırlısını versin inşallah

0

Eninde sonunda çocuğunuz bağımsızlaşacak. Her an her saat onun yanında olamazsınız. 3 yaşına gelmiş zaten. Artık anaokuluna bile başlayabilir.
Çalışıyorum ve cocuğumu kendim büyütüyorum. Onun her türlü ihtiyacı ile ben ilgileniyorum. Bakıcıya bırakırken bile 2 öğün yemeğini gün boyu oynayacağı oyuncakları giyeceği kıyafetleri ben hazırladım.
Çalıştım ve çocuğumu büyüttüm. Çalışan anneler çocukları ile ilgilenmiyor algısı oluşuyor böyle postlarda.
Zorunda olduğum için değil istediğim için çalışıyorum. Oğlum da gayet mutlu bir çocuk.
Bazı şeyleri çok fazla dramatikleştirmeye gerek yok. Evlatlarımıza bağımlı değil bağlı olmalıyız.

0

Ne kadar şanslısınız ki anneanne ve dedesi var. Allah onlara sağlık sıhhat versin. Başınızdan eksik etmesin. Ben çalışmaya başladığımda Kızım 7 aylıktı. Aslında annem ilgilenecekti ama ben hamileyken rahatsızlandı. Mecbur bakıcı bulduk. Yine gözü üzerindeydi. Sürekli gidip geliyordu. 36 aylık olunca da kreşe verdim. Şimdi kuzum 5 yaşında ve 5 aylık bir oğlum var. Evdeyim. Pandemi ve hamilelik üst üste gelince evden çalıştık ve doğum yaptım. Şimdi kızımla sohbet ederken soruyorum. Tabiki çalış anne diyor. Ne var kardeşim için bakıcı buluruz. Bende okuldan sonra gelirim diyor. Kızım zamanı bende o ikileme düşmüştüm. Ama bizim çalışmamız onları daha çok güçlendiriyor. Bizimle gurur duymalarını sağlayan bir yönünüz daha oluyor. İnanın iş yerime geldiğinde yaşadığı mutluluğu anlatamam. Yine şükürler olsun. 3 yaşına kadar yanındaymışsınız. Bence tereddüt etmeyin. Zaten Anaokulu- ilkokul derken max. 1-2 sene sonra o da kendi koşuşturmasına başlayacak. Bu Sefer siz evde yanında olsanız da o arkadaş isteyecek. Bir deneyin duygusal olarak ilk 10 gün zor geçecektir ama sonra denge oturuyor. Baktınız yapamıyorsunuz bırakırsınız. Ama ileride neden denemedim. Keşke çalışsaydım demezsiniz. Allah tüm çalışan annelerin yardımcısı olsun.

0

1 ay is tecrubem oldu gecici ise gittim
basta cok garip hissettim ama 2. Gun kendime geldim makyajimi sacimi yaptim ise gittim o kadar iyi gelmisti ki. Anneniz evet yorulacak ama gozunuz arkada kalmasin çalışmaniz daha hayirli su devirde.

0

Tam olarak bende haftada 1 gün izin kullanıyorum. 45 saat çalışıyorum. İşe 3 vesait gidiyorum. Ve haftada sadece 2 gün 8 de geliyorum. 4 gün gece 11,5 ta geliyorum. Bir gün izin kullanıyorum hafta içi. Mağaza yöneticisiyim ve bir gün sabah 10 akşam 10 çalışıyorum. Resmî tatil falan yok. Eşim tüm resmî tatil ve haftasonu izinli. 2. Çocuğum var biri 4 yaşında oğlum biri 2 yaşında kızım. Annem bakıyor çocuklara. Bende de babam sıkıntı. Güya seviyor ama çocukları kızdırıyor çok. Çalışıyor babam eşimde mümkün mertebe erken eve getiriyor ki dedeyle çok kalmasınlar. Bende onların bana özlemini görünce acaba çalışmasam mı diye düşünüyorum ama evde olmayışımız da onlar için. Ve kalan zamanınızda onlarla iyi diyaloğunuz varsa sorun azalıyor. Duygusal karar vermek istemiyorum ben kendi adıma. Bakıyorum anneme mesela emekli. Bi faydam yok ona. Üstelik 2 torun bakıyor bide. Yarın bana da aynısı olacak. Çocuklar kadar kendi geleceğimizi de düşünmeliyiz. Bugün sorunsuz olan evliliğimiz yarın ne getirecek bilinmez. Ve bence çocuklar güçlü anne görmek isterler. En azından deneyin çalışmayı derim. Çocuğunuzla iletişiminiz iyiyse. Onu sadece işe giderken bırakacağınıza eminse size doğru bağlanmış ve güvenmişse alışma sürecinin hızına siz de şaşıracaksınız. Ben kızımda 1 yıl evdeydim ve bana çok düşkündü. Ama bi hafta geçmeden alıştı işte olmama. Hep el sallayarak gönderirler. Tabi bazen ağlarlar ama o anlık o da. Önce siz güçlü hissedin başlayın. Sonrasına zaten daha rahat adım atarsınız

0

Kızımı q yaşında bırakmak zorunda kaldım başlarda zor oldu geri gelmicek sandı ama akşam tüm vaktimi ona ayırdım şimdi 4 aylık bebeğim var ise başlamam lazım kışın çıkmasını beklicem en azından bir yaşında olsun

0

Oğlum 4 aylıkken ise başladım. Çalışan anne cocguyudum. O yüzden bu konularda o kadar duygusal değildim. Mis gibi 3 sene beraber geçirmişsiniz. Inanın ilk gün zor olacak ama dışarda çalışmak size iyi gelecek. Ve ona bakacak kişiler anneanneis ile dedesi olduğu için çok şanslı.

Anne ya da anne adayıysan