Bebek gelişimi sendromları geçici midir

0

Merhaba artik çıldırmak üzereyim o yüzden fikirlerinizi alayim. Oglum 5 yaşında 1 1.5 yıldır bambaşka bir çocuk haline geldi. Asla sorun yaşamadığım bebekliği 3 bucuga kadarki damarlarımız hicbir sıkıntı olmadan basit sendromlar bile olmadan geçti. Ama şimdi tanıyamıyorum. Nedenleri sıralamak mümkün. Belki anlattığım zaman normal diyeceksiniz ama çözüm verin bana nolur. Artik esim ben tükendik.
Mesele biraz tuvalet eğitimi ile başladı. Hic zorlamadık aksine 3 yaş 3 aylıktı bıraktı kendi istedi ama 1 2 hafta sonra tutmaya başladı ko hala günde 2 kere zorla gider. Inatlasmalar hayir demeler o zaman basladi.
Sonra farkli bir şehire taşındık 4 yaş anaokuluna basladi. Hamileydim o ara. Zor alisti okula. 2 ay kadar gitmek istemedi okuldan almak istedik ama böyle olursa hic alışamaz zaman verin dediler deprem 15 tatil covid derken martta okul bitti zati toplasanız 3 ay gitmemiş oldu ama bu zorla evden çıkmalar ağlamalar fitili ateşledi.
Kızımı hic kiskanmadi. Bizi kıskanmadı. Kızım şimdi 1 yaşında. Tek problem onu taklit etmeye başladı son 2 aydır. Emeklemeler anne anne diye pesimden koşmalar. Bunların hepsini tolere ettik.
Ama ofke krizleri ile bas edemiyoruz. Herşeye ama herşeye agliyor 12 sa ayakta ise bunun 4 5 sa ağlayarak geçiriliyor. Her istediğini hicbir zaman yapmadık. Eskiden tamam der geçerdi ama şimdi öfkeleniyor tepiniyor yumrukluyor çığlık atiyor. Zor tutuyorum kendimi kötü tepki vermemek icin
Ikimiz de öğretmeniz. Yaşın verdiği şeydir sendromdur zamanla düzelir dedik 1 senedir daha beter hale geldi. Ben doktora gidelim dedim ama esim ilaç vereceklerini düşündüğü için çok yanaşmadı şimdi de pandemi vs cok gitmeye niyetli değiliz.
En basit bugün sabahki olay kalktı direk mutfağa. Pekmez yemek istedi eskiden kalma bi sertleşmiş pekmez var onu istedi verdim. Kızıma bakmaya gittim esim mutlaktaydı buna tahin koyalım demis efe. Esim de ona olmaz kurumuş artik yenisi yapalim demis vay efendim kızılca kıyamet. Bağırlamalar ağlamalar etrafı dağıtımalar. Esim de böyle yaptığı için onun dediğini yapmak istemedi. Sürekli istediği bir sey olmasin. Bağıra bağıra agliyor apartmana rezil oluyoruz gibi geliyor artik.
Biliyorum çok uzun oldu. Ama ben ne yapayim. Gerçekten zamanla geçecek mi. Destek mi almalıyız. Goremedig8m bir nokta mi var. Nedenlerin farkındayız ama ortadan kaldiramayacagim nedenler. Siz ne yapardınız. Okuyup vakit ayıran herkese teşekkürler.

0 0
22 yanıt - paylaş
0

Merhaba aynı şeyleri yaşamadım yalnız benim de kızımla bir problem yokken, kardeşten sonra benzer şeyler yaşadık. Yaşadığınız yeri bilmiyorum ama güzel bir çocuk psikoloğundan yardım alabilirsiniz. Bana kalırsa çok yardımcı oluyorlar ve ilaç vs de hiç kullanmadık. Profesyonel yardım edinin muhakkak

0 0
paylaş
0

Çocuk psikoloğuna danışmalısınız, psikologlar ilaç vermez zaten böyle bi durumda ilaca da gerek yok diye düşünüyorum. Oyun terapisini de araştırabilirsiniz, kolay gelsin.

0 0
paylaş
0

aynıyız sinirden gülesim geld. pedagog a götürdük. normal geçecek bu süreç dedi. kanser olmadan geçirsek iyi:D

0 0
paylaş
0

Bizde de durum aynı. 5 aylık bir kızım var şimdi. Geçen sene kreşe gidiyordu pandemiden dolayı eve kapanmak durumunda kaldık. Şimdi istediği olmazsa kızılca kıyamet bizde de var. Babasıyla atışması cabası. Kendi başına asla birşey yapmıyor. Yemeğini dahil biz yediriyoruz. Kendisi 5 yaşında bu arada. Şuanda kardeşten dolayı üstüne gitmemeye çalışıyorum ama bu süreç nasıl geçecek ben de bilmiyorum. Bu pandemi herkesin dengesini alt üst etti maalesef. Ama emin olun bütün çocuklar şuan aynı.

0

Benim de 3,5 yaşında oğlum, 1,5 yaşında kızım var. İlk başlarda oğlum da kardeşini hiç kıskanmadı ya da biz öyle zannettik bilemiyorum. Ama özellikle kızım yürümeye başlayıp oyuncaklarını vs almak istediğinde beri oğlum da değişti. İnanılmaz kıskanç oldu. Herşeyi kardeşinden alıyor. Vermezse tekme bile atıyor. Biz de sizin gibi kötü şeyler yapmamak için bazen gerçekten kendimizi zor tutuyoruz. Ama sizinki büyük ve o yaşlarda küçük bir ergen gibi olduklarını okumuştum. Hem yaş hem kardeş hem yaşadığı değişiklikler de sorunları arttırmış olabilir. Özellikle pandemi ve deprem gibi konular gerçekten çocuklarımızı derinden etkiliyor. Kızınızı birine bırakıp biraz yalnız vakit geçirme şansınız olursa o çok iyi geliyor. Dışarıda yürümek bile, sohbet etmek bile. Bolca sabır diliyorum.

0 0
paylaş
0

Ayni kendi kizimi gördüm yazdiklarinizda benim tek cocuk 2.dusunmedim cunku cok gözüm korktu yalnız buyuttugum için benim kızında aynı yaşta biz ilk kirese başladığında çok mahvolduk 3 ay ağladı gitmek istemedi sadece sorun buda değildi tıpkı sizin anlattığımız gibiydi durum esime pedagog dedim delili bu çocuk dedi dinlemedim iyi bi pedagog bulup götürdüm onun tavsiyesiyle okul değiştirdim daha sakin kalın dedi onunla sürekli boy hizasına inip konuşun anlatın dedi ki zaten herşeyi konuşurum ben oyun terapisi önerdi ve görüşmedim ama 1 haftada değişimine kimse inanamadı şimdi çok şükür bu kadar sorunumuz yok benimki ofke nöbeti geçirip kendine zarar veriyordu ağlamaya basladi mi aralıksız 2 saat aglardi bir süre tepki vermedim ve sakinlesmeden konuşup onunla ilgilenmeyecegimi söyledim sakinlesince onunla konuştum çok zor bu dönem allah yardımcınız olsun ama en azından bu pedagog danışabilirsiniz ilac falan zaten asla gereksiz

0 0
paylaş
0

biz online destek alıyoruz. Filial terapiyi önerdi psikolog. Araştırmanızı tavsiye ederim. 1 haftadır uyguluyoruz henüz, uzun vadede çocuğa ve ebeveyne katkısı çok fazla. Ama kısa vadede bile çocuklar çok mutlu oluyorlar emin olun. Benim çocuklarım arasinda 27 ay var, şuan büyüğü 5 yaşında. İkisi de erkek. Kesinlikle destek almalısınız , size de iyi gelecek.

0 0
paylaş
0

aslında istediğini yapmak yerine dikkatini başka yöne çekmeyi deneseniz? Gerçi yaşı itibariyle kanmayabilir. Ya da seçenek sunsanız. Mesela oğlum da öyledir. Bazı şeyleri ben yapacaktım diye ağlar. Bu durumlarda ben artık alıştığım için ona söylerim. Kapı çalıyor açar mısın? Sofraya kaşıkları götürür müsün gibi. Yani onunla inatlaşmak yerine onu oyuna dahil etmek çok işe yarıyor.

0

bu yaş grubunda yaşanıyor malesef böyle şeyler. Ben de dedğiniz gibi bir sürü kitap okudum.en sonunda kreşin psikologundan yardımda istedim. O da bir süreç geçecek dedi. Ve geçti gerçekten de. Ama size Aletha Solter in " Ağlamalar ve öfke nöbetleri" kitabını şiddetle tavsiye ederim. Bakış acımı değiştirdi ve çok yardımı oldu bana. Biraz daha sabırla atlatacaksınız inanın.

0 0
paylaş
0

6.5 yaşında kızım 1.5 yaşında oğlum var. Kızım da istediği olmadığı zaman yıkıyor ortalığı. Ağlamalar, bağırmalar, yerlere bir şeyler atmalar, hatta bazen kendine ya da yerlere filan vurmalar. Pedagog da gördü bir şey değişmedi. Ödev deme, kitap deme, bırak sabahtan akşama çizgi film izlesin, izin versek tablet izlesin oyun oynasın o zaman iyi. Ama o yüzü bulamayınca kötü. Sevdik olmuyor, kızdık olmuyor, artık bağırıyorum avazım çıktıkça. O zaman da ya korkuyor ve içine atıyor. Ben de geçecek inşallah diye bekliyorum ama ergenliğinden korkuyorum böyle oldukça. Karşılıklı sakinleştiğimizde konuşuyorum, anlatıyorum tamam diyor anlaşıyoruz sarılıp öpüşüyoruz vs sonra ilk öfkesinde sar başa geri

0

Siz ne kadar kıskanmadı deseniz de kardeşten sonra böyle şeyler yaşanması çok normal. Bazen bebeklerin yaptığı normal şeylere tepki veriyoruz ayy ne güzel emekliyor, ayy ne güzel yürüyor falan belki böyle bir övgüye tanık oldu bu yüzden kardeşini taklit etmeye başladı. Pekmez olayında sonucu görmesini sağlamak bence en mantıklısı olurdu. Yani azıcık tahin eklenirdi pekmeze sonra bak bu olmuyor istersen yenisini yapalım diyebilirdiniz. İstediği olmasın diyerek her şeye hayır demek de böyle ters tepiyor zamanla. Çünkü merak var keşfetme iç güdüsü var çocuklarda.
Bence sorunlu her davranışın altında bir ihtiyaç var. O ihtiyacı bulup çözmek

0 0
paylaş
0

Biriktirmiş olabilir. Yani yerli yersiz sürekli ağlamak bazen bu sebeple de oluyor. Bazı çocukların bunaldığı zamanlarda bağırmaya, çığlık atmaya ihtiyaçları oluyor. Başbaşa vakit geçirmek ve sakin, kimsenin rahatsız olmayacağı yerlerde hoplayıp, zıplayıp, çığlık atmaya bağırmaya teşvik etmek işe yarayabilir. Oğlum 4 yaşında, gün içinde bir şeyleri içine attıysa çok sinirli oluyor. Her şeye bağırıp ağlıyor. Artık o da alıştı. Başka bir şey mi canini sıktı, bana neden böyle sert davranıyorsun dediğimde biraz fark ediyor durumu. Yogun ilgiyle geçen 1-2saat sonrası rahatlıyor. Bir şeyi kabul edecekseniz asla aglamasina fırsat vermeden yapmalı, izin vermeyecekseniz de kendini paralasa dahi yapmamalısınız. Bunu zaten pedagojik formasyon dolasıyla biliyorsunuzdur ama hatırlatmak istedim. Umarım kısa sürede çok mutlu hale gelirsiniz. İki çocuk olması, canlı dersler olması çok çok zor. Allah kolaylık versin.

0 0
paylaş
0

Kriz anları bittikten sonra konuşmayı denediniz mi. Tam olarak neden böyle davrandığını sorun. Sadece amaç istediğini elde etmek mi yoksa huzursuzluk çıkarmak gibi mi. Benim kızım da 5 yaşına yakın. Genellikle krizlerden sonra konuşmaya ve değerlendirme yapmaya çalışıyorum. Kendini dışardan görmesini sağlamaya çalışıyorum. Böyle durumlarda bizi de zor durumda bıraktığını empati yapmasını istiyorum.. gibi.. sonra haklısın anne dikkat ederim gibi cümleler geliyor. Çok küçük değiller artık.

0 0
paylaş
0

bu tarz seyler her coxukla karsilasabilen seylersdir evet goz ardi edilmemesi gerekiyor ama cocugunuz aglama krzindeyken hoplayip ziplayip bagiriyorsa sakinlesene kadar ses etmeyin sonrasinda konusun konustuktan sonrada devam edebilir bu durumlar kaynagini bulmak gerekiyor ya bir atak evresi yada kardes kiskancligi egerki ilgi kardeste onun her dedigi yapiliyorsa oynatiliyorsa her dedigi yapilip ilgi odagindaysa cocuk bunu farkeder ver kisaknclik olarak ilgi ceker bu kiskanclik illa kardese zarar verme degildir ilgi cekmek dediklerini yaptirmak konusurken araya girip surekli biseyler anlatmak ve sonrasinsa onu bagirma haline donusturmek bunlarda birer kiskanclik belirtileri oglunuzda ilgi odaginizda olmasina dikkat edin birde oyle gozlemleyin

0 0
paylaş
0

Öncelikle kardeş kıskançlığı var ama çok normal. Bunu bir anlamalısınız. Büyük olduğu için zarar vermek vs nin ters tepeceğinin farkında. Bu yüzden farklı şekilde ilgi çekmek istiyor. Taklit de bunun parçası.
Hırçınlığı yüzünden iletişiminiz bu noktaya kilitlenmiş olabilir. Ona zaman ayırın nedensiz. Resim yapın, oyun oynayın, bol bol onu sevdiğinizi söyleyin. Abi olduğunu vurgulayıp yaptığın kötü gibi değil, kardeşine yanlış şeyle öğretiyorsun gibi, onu yüceltecek şeyler söyleyin.
Öfkesi var belli ki. Bu öfkeyi sağlıklı dışa vuracak bir şeyler önerebilirsiniz. Örneğin bir boks oyuncağı alın. Biz kızımda yapmıştık. Kızdığı şeyleri yüksek sesle söyleyip vurma oyunu icat etmiştik. Bu onun öfkesini oyunlaştırmaya yaramıştı. Kendi öfkelenince.. Ay sen öfkelendin yine gel bakalım boks oyununa diyorduk. Zaten gülümsüyor, kızgın takliti yapmaya başlıyordu.
Unutmayın ki o da çocuk. Üstelik kardeşi, şehir değişimi, zorla okula gönderilme (bunun böyle olduğunu, istenmediğini düşünmüş olabilir).. Üstüne pandemi, enerjisini atamama vs de vardır.
Uzman yardımı mutlaka faydalı olur. Arkadaşım oyun terapisi almıştı. İlaç yok onda ama anne babayı da eğitiyorlar. Aslında daha çok ebeveyni yönlendiriyorlar. Çok faydalı olmuştu.
Kızım 11 yaşında hala arada yapıyor. Ama bu oyunlaştırmalarla "gene ne oldu" sorumuza artık "ilgi görmek istemiştim" itirafını yapıyor. Ben de sağlıklı ilgi görme yöntemi öğretiyorum. Bana güzel sözler söylüyor mesela. Konuyu anlıyorum ve elimdeki işi bırakıp (bazen dur şu işim var o bitince oluyor) "oy oy oy ilgi mi istemiiiş kızımm" şeklinde durumla dalga geçerek çözmeye çalışıyoruz. En azından bu öfke nöbetini de konuşabiliyoruz.
O daha çocuk ve hayatı henüz oyun. Oyunla çözmek bence çok mantıklı. 🙂

0 0
paylaş
0

Kardeş,taşınma,tuvalet eğitimi,okula başlama,okuldan ayrılma,pandemi bence bunlar çocuk için çok etkili olaylar.psikiyatristler aslında hızlı değişen olaylara karşı çocukların bizden daha iyi adapte olduklarını söylüyorlar ama ben pek inanmıyorum.ilk başta bir tepki vermeseler de zamanla farklı davranış kalıpları ortaya çıkabiliyor.ben nacizane bol bol ailece eğitici oyunlar oynamanızı tavsiye edeceğim.hem görmek istediğiniz davranış modellerini oyun içerisinde çocuğunuza aktarabilir,örnek davranışlarını öne çıkarabilirsiniz.

0 0
paylaş
0

Sanki kendim yazmışım gibi okudum. Aynı süreçten geçiyorum kelimesi kelimesine aynı. Çok öfkelendiğim zamanlar oluyor maalesef (çalışan anadan 2 çocuklu pandemi ev analığına terfi ) çocukta gergin bizde ikimizde sinirliyken azıcık uzak kalalım sana bağırmak istemiyorum bana izin ver dedim 1 dk uzakta derin derin nefes alıp gidip sarılıyorum her zaman başaramasamda. Tuvalet konusunda da kızdım olmadı güzellikle söyledim olmadı şuan biz sana söylememiz gerekenleri söyledik bundan sonra sen bilirsin böyle devam ederse konuşmak için doktora gitmek zorunda kalabiliriz dedik bir nebze işe yaradı 2 değil 4 kez gidiyor en azından tuvalete. Allah yardımcımız olsun şu süreç çocuklar için de bizim içinde hiç kolay değil maalesef Bu arada kardeşi taklit etme kısmında da onu taklit etmediği anlarda bak kardeşin ne kadar şanslı onu çok seven bir abisi var bir çok şeyi senden öğrenecek dedim çok hoşuna gitti taklit etmiyor artık bebeğe alınan bütün oyuncaklarla önce kendi oynuyor ama

0 0
paylaş
0

Kardeşi olan kıskanıyor olmayan yalnızlık çekiyor bu dönemde çocuklara iyi gelmedi hepsi hemen hemen aynı durumdalar ben olayı bizim gibi toprak sokak görmedilere bağliyorum malesef ki zaman onların sokakta akşama kadar oynayacağı bir zaman değil tabi ki bir pedagog yardımı alın onlar bizim göremediklerimizi görüyorlar genelde de oyunla çözülüyor çözülunceye kadar renkli huni takan anneler grubuna hosgeldiniz:))))))

0 0
paylaş
0

Kızım 8 yaşında, oğlum 28 aylık Geçen seneye kadar bebekliğinde yapmadığı ne varsa yapıyordu. Kıskanmıyor demeyin bence kıskanıyor olabilir pek ala. Doğum yapıp eve geldikten sonra ben,kızim gayet bağımsız bir cocukken saçını bile benden başkasina toplatmaz olmuştu. Dışarda vakit gecirmeye bayılan çocuk,sırf ben kardeşiyle evde kalacağım diye evde oturmayı tercih ediyordu,ikna edemiyorduk,park,havuz vs gitmeye. Hala kıskanıyor,buna oğlanın kıskanclıkları da eklendi,kızımın saçıni tarasam gelip itiyor ablasıni. Sabırlı olup geçmesini bekliyorum. Okulların açılması iyi gelmişti bize,kızım ilkokula başlamışti,özlüyordu kardeşini bizi,okulda güzel vakit geciriyordu. Eve kapanınca çift taraflı kıskançlık krizleri ile bunaldim bende. Dışarı çıkamıyoruz, özgürce parklarda enerjilerini atamıyorlar,ne kadar belli etmeselerde çocuklarda etkilendi içinde olduğumuz durumdan. Gerçekten böyle kriz anlarında parka gitmek,yürüyüş yapmak ilac gibi geliyordu. Sakin olup sabırla atlatmak gerek. Tabi ki uzman desteği de alınabilir.

0 0
paylaş
0

Benim 3.5 yaşında ikiz ogullarim var ben yeni birşey keşfettim ne kadar doğru bilmiyorum ama şimdilik işe yarıyor birşey isteyip ağlamaya bağırmaya başladıklarında kulaklarımı kapatıp sizi duymuyorum diyorum o zaman hemen geri adım atıyorlar daha ses tonlarını düşürüyorlar sonrada vazgeciyorlar size fikir olsun fakat durumun psikolojik yönünü bilmiyorum ne kadar doğru

0 0
paylaş
0

Bütün çocukların aynı olmasının sebebi pandemiden dolayı eve kapanmaları bu süreçte normal karşılanması her hareketinin altında önemli bir problem düşünmememiz gerektiğini paylaşmıştı ünlü bir psikolog ve bana mantıklı geldi açıkçası sadece sabır 4 yaş ve 3 buçuk aylık bebekli anne

0 0
paylaş
0

Siz kardeşini kıskanmıyor diyorsunuz ama,bence kıskanıyor.kiskandığı için böyle inatlasmalar hırçınlıklar yapıyı,size olan öfkesini bu şekilde gösteriyor.diyosunuz ya emekliyo peşimden geziyor diye, bunların hepsi dikkanizi çekmek,küçük olursam bana daha çok ilgi gösterirler diye düşünüyor.

0 0
paylaş

Anne ya da anne adayıysan